Op maandag 27 juni gingen Ned en Charlotte een dagje naar Wimbledon. Op internet kun je je inschrijven voor kaartjes en via een loting worden de kaartjes dan toegewezen. De datum kun je niet kiezen. Ned en Charlotte hadden geluk en konden op 27 juni naar Wimbledon. Ik zou met granny, de moeder van Charlotte, op Arthur en Lily passen. Om 11.00 uur vertrokken Ned en Charlotte, Lily was tot 13.00 uur op school. Wij pasten in de ochtend dus op Arthur en hij was heel lief totdat hij om 11.30 uur naar bedje moest: huilen, huilen, huilen. Uiteindelijk zijn granny en ik rond 12.00 uur met hem in de auto gestapt, terwijl wij rondreden viel Arthur in slaap. Om 13.00 uur werd Lily opgehaald. Granny zette mij en Lily thuis af en heeft nog een half uurtje met Arthur rondgereden. Thuis heb ik met Lily gekleurd. Toen granny terug kwam was het voor Lily ‘quiet time' dus een dvdtje. Voor Arthur was het tijd voor de fles. Dit bleek een hele uitdaging. Arthur, die overdag borstvoeding en 's avonds de fles krijgt, weigerde de fles en raakte overstuur. Heel erg sneu maar omdat het zo'n warme dag was vonden granny en ik dat hij toch echt vocht en voeding nodig had. Dus kalmeerden we hem, probeerden het opnieuw op een andere plek, kalmeerden hem weer en probeerden het opnieuw met een andere speen. Na 45 minuten had Arthur nog niets gedronken. We probeerden creatief te zijn maar inmiddels raakten onze ideeën op. Toen bedacht ik dat Arthur zijn moeder wilde en misschien wel wilde drinken als hij dacht dat zij in de buurt was. Dus op naar de slaapkamer en Arthur op moeders plek gelegd waar haar geur kon herkennen. Terwijl granny Arthur afleidde met boekjes, geluiden en gekke gezichten gaf ik Arthur de fles. Phoeff dat was gelukt. Gelukkig verliep de dag verder goed en 's avonds ging de fles er naar enig aarzeling toch goed in!
Dinsdag had ik een rustig dagje. 's Avonds stond mijn language course op het programma. Omdat er bijna geen benzine meer in de tank zat, reed ik gauw even langs het tankstation. Ik tankte voor 15 pond. Toen ik wilde betalen weigerde het pinapparaat mijn bankpas. Tot dan toe had ik bijna overal met de bankpas betaald. Hoewel ik eigenlijk altijd check of mijn bankpas geaccepteerd werd had ik dat nu niet gedaan. Maar ook bij dit tankstation worden maestro bankpassen geaccepteerd maar het apparaat weigerde toch mijn bankpas. Omdat geen cashgeld had belde de jongen achter de balie zijn baas. De baas kwam naar beneden, een oude en chagrijnige man. Ik stelde voor mijn paspoort achter te laten en geld te pinnen. Maar ondertussen bedacht ik dat ik beter naar Sandford St. Martin kon rijden om daar geld te halen want het huis was dichterbij dan de pinautomaat. Maar ik wist toch niet of het verstandig was om mijn paspoort achter te laten dus besloot ik naar ‘huis' te bellen met de vraag of ze geld wilden brengen. Dat was gelukkig niet nodig want via de creditcard kon telefonisch betaald worden. Dus vervolgde ik mijn weg naar de language course.
Woensdag had Lily sportdag op school. Iedereen was welkom en dus gingen we kijken hoe ze rondrende en spelletjes deed. Woensdagmiddag was er bezoek van Iona, Martha en baby George.
Donderdag weer een leuke dag, de voorbereiding voor de vakantie begon want op vrijdag zouden we vertrekken naar Cornwall voor een weekje vakantie aan zee. Ik had er heel veel zin in en was heel erg blij dat ik mee mocht. 's Avonds voor de language course nog gauw naar de drogist om zonnebrandcrème te komen. Eenmaal thuis heb ik mijn spullen ingepakt.
Op vrijdag zijn we om 12.00 uur vertrokken richting Cornwall. Rond 17.00 uur kwamen we aan in het plaatsje Millbrook. De family had een super gezellig, mooi en groot vakantiehuis gehuurd in de buurt van het strand. Om 19.00 uur arriveerden de ouders van Ned. En er zou nog meer bezoek komen dat makkelijk in het huis met zes slaapkamers en drie badkamers paste.'s Avonds een heerlijke fish pie gegeten en toen naar bed want de volgende dag stond een stranddagje op de planning.
Op zaterdag reden we richting een prachtig strand. Om het strand te bereiken moesten we een stukje lopen, afdalen naar beneden. Nadat we een stukje omlaag waren gelopen via een voetpad kwamen we bij een hele steile trap die leidde naar een prachtig strand. Die trap was zo'n obstakel dat we het strand niet hebben bereikt. Voor de vader van Ned was het niet moeilijk om de trap af te gaan maar hij zag op tegen de terugweg. Bovendien hadden we de kinderwagen van Arthur bij ons. Op naar een beter bereikbaar strand. Het andere strand was heel makkelijk bereikbaar, vanaf de parkeerplaats, straat oversteken en je stond op het strand. Helaas was het strand niet gelegen tussen prachtige rotsen maar we konden alle spullen makkelijk het strand op dragen en het zonnetje scheen, niets te klagen dus. Ik waagde me in de ijskoude zee, zwemmen zat er vanwege het koude water niet in. Na het stranddagje weer terug naar het vakantiehuis. Toen de kinderen in bed lagen arriveerden de ouders en zus van Charlotte. Samen gegeten en toen naar bed.
Zondag vonden we een ander goed bereikbaar maar mooier strand. In de late middag toen we weer terug waren in het vakantiehuis gingen de ouders van Ned naar huis en arriveerde de broer van Charlotte.